Stroomboog € 20,00
Stroomboog

Drie kinderen groeien op als broers en zus in een Amsterdamse woongroep. Een van de bewoners, een kunstenares, raakt geïnspireerd door de mythe van Isis en Osiris. Ook als de kinderen eenmaal volwassen zijn, blijven hun levens diep met elkaar verbonden. Tot het noodlot toeslaat in Girando, het dorp van de draaiende daken, waar inspiratie tot obsessie leidt in een even huiveringwekkende als ontroerende ontknoping.Drie kinderen groeien op als broers en zus in een Amsterdamse woongroep. Als ze eenmaal volwassen zijn, blijven hun levens diep met elkaar verbonden. Een van de ouders, de excentrieke kunstenares Julia, raakt geïnspireerd door de mythe van Isis en Osiris. Zij gaat tot het uiterste om een succes te maken van haar expositie over deze Egyptische god en zijn zus, die tevens zijn geliefde is. Alles loopt volgens plan, tot de hitte van de zon voor kortsluiting zorgt in het dorp van de draaiende daken, waar inspiratie tot obsessie leidt in een even ontroerende als huiveringwekkende ontknoping.

Hallo lieverd € 20,00
Hallo lieverd

‘Hallo lieverd’ is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria. Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle. Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.‘Hallo lieverd’ is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria. Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle. Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.

Berthe Morisot € 12,50
Berthe Morisot

Over Berthe Morisot (Bourges, 1841 ¿ Parijs, 1895) de vrouw tussen de impressionisten is veel geschreven, maar gedichten over haar en haar werk ontbraken tot nu. In een ogenschijnlijk eenvoudige en filmische taal geeft Ina Stabergh met deze bundel het leven van deze mysterieuze figuur gestalte.Berthe Morisot: een vrouw, een mysterie is een poëtische evocatie van Morisot's leven en werk waarbij elk gedicht een verhaal op zich vormt. Deze gedichten zijn zorgvuldig geslepen diamanten waarbij de facetten deeltjes zijn van het grote verhaal.Morisot wist zich met haar schilderijen een weg te banen in een mannenbastion. Na haar dood nam haar roem sterk toe, mede doordat ze werd 'ontdekt' door feministen. Haar werk is voor Stabergh een inspiratiebron geweest om met een descriptieve kracht de poëzie te schrijven die haar zo goed ligt: sober, universeel en met een licht sensuele ondertoon.

Kanker is keihard knokken € 19,50
Kanker is keihard knokken

Als Jorrit Lepstra (1988) volop van zijn studie criminologie en het studentenleven in Leuven geniet, krijgt hij veel last van eczeem en bulten op zijn huid. Hij maakt zich daar niet druk om: heel zijn leven heeft hij al huid problemen. Maar als de bulten hinderlijker en pijnlijker worden en Jorrit erg kortademig wordt, moet hij naar het ziekenhuis. Hij krijgt allerlei onderzoeken en er wordt ook een biopt van een lymfklier genomen… Op 18 maart 2013 hoort Jorrit in het bijzijn van zijn ouders dat het resultaat van het onderzoek van de Leuvense biopsie de diagnose lymfklierkanker is. Jorrit: ‘We schrokken allemaal verschrikkelijk. Het allerergste was dat mijn ouders helemaal waren ingepakt. Ik had zoveel behoefte om hen stevig vast te houden, maar door de verkleedpartij en de mondkapjes kon dat niet. Voor het eerst zag ik mijn vader huilen. Ik kon dat niet verdragen en zei iets als: ‘Hier gaan we voor vechten. Dit overwinnen we.’ Vroeger deed Jorrit aan vecht- en verdedigingssport. Dat helpt hem om tegenslagen te verwerken. Als zijn lichaam het toelaat, kan hij flink tegen de bokszak rammen, waardoor hij nieuwe energie krijgt. Ook zijn stage bij defensie heeft hem veel geleerd. Jorrit zoekt steeds naar middelen om zijn emoties in bedwang te houden. Als dat fysiek niet kan, moet het maar anders, bijvoorbeeld door te schrijven. Zo begint hij volledig uitgeput op de avond vóór zijn behandeling een dagboek bij te houden, dat nu verschijnt onder de titel: Kanker is keihard knokken.Als Jorrit Lepstra (1988) volop van zijn studie criminologie en het studentenleven in Leuven geniet, krijgt hij veel last van eczeem en bulten op zijn huid. Hij maakt zich daar niet druk om: heel zijn leven heeft hij al huid problemen. Maar als de bulten hinderlijker en pijnlijker worden en Jorrit erg kortademig wordt, moet hij naar het ziekenhuis. Hij krijgt allerlei onderzoeken en er wordt ook een biopt van een lymfklier genomen... Op 18 maart 2013 hoort Jorrit in het bijzijn van zijn ouders dat het resultaat van het onderzoek van de biopsie de diagnose lymfklierkanker is. Jorrit: 'We schrokken allemaal vreselijk. Het allerergste was dat mijn ouders helemaal waren ingepakt. Ik had zoveel behoefte om hen stevig vast te houden, maar door de verkleedpartij en de mondkapjes kon dat niet. Voor het eerst zag ik mijn vader huilen. Ik kon dat niet verdragen en zei iets als: 'Hier gaan we voor vechten. Dit overwinnen we.' Vroeger deed Jorrit aan vecht- en verdedigingssport. Dat helpt hem om tegenslagen te verwerken. Als zijn lichaam het toelaat, kan hij flink tegen de bokszak rammen, waardoor hij nieuwe energie krijgt. Ook zijn stage bij defensie heeft hem veel geleerd. Jorrit zoekt steeds naar middelen om zijn emoties in bedwang te houden. Als dat fysiek niet kan, moet het maar anders, bijvoorbeeld door te schrijven. Zo begint hij volledig uitgeput op de avond vóór zijn behandeling een dagboek bij te houden, dat nu verschijnt onder de titel: Kanker is keihard knokken.

Huntington, de verborgen erfenis € 19,50
Huntington, de verborgen erfenis

De erfelijke ziekte van Huntington is een vreselijke en mensonterende ziekte welke qua symptomen een combinatie lijkt van Alzheimer, Parkinson en ALS. Marjan Scheer heeft een indringend maar typerend verhaal geschreven over de ziekte van Huntington en hoe deze vaak verzwegen ziekte relaties en families uit elkaar laat vallen. Een erfelijke hersenziekte waar geen geneesmiddel voor is, en waar nog steeds een groot taboe op heerst. Zoals Marjan schrijft 'met het overlijden van zijn vader werd ook het geheim van deze ziekte begraven'. De ziekte wordt niet besproken, symptomen worden ontkend, het blijft onbespreekbaar en maakt de partner radeloos over wat te doen. En zolang het ontkend wordt is elke vorm van hulpverlening uitgesloten en komt de partner terecht in een nachtmerrie waarin betrokken instanties vaak aan de zijlijn blijven staan. Marjan beschrijft het jarenlange proces dat volgt wanneer ze voor het eerst hoort dat haar partner een vader had met de ziekte van Huntington. Ze komt tegenover haar schoonfamilie te staan die blijft volharden in ontkenning. Een probleem in veel families waardoor ook vaak de ziekte ongemerkt wordt doorgegeven naar de volgende generatie. Dr. E Reits Huntington onderzoeker bij het AMC www.amc.nl/Reitsgroup Voorzitter Nederlands onderzoekersnetwerk HuntingtonResearch.nl Lid Wetenschappelijke Advies Raad van de Vereniging voor Huntington Lid Campagneteam Huntington campagneteamhuntington.nl N.B. De opbrengst van het boek komt geheel ten goede aan wetenschappelijk onderzoek naar en het ontwikkelen van medicijnen tegen deze ziekte.Marjan Scheer (1970) gaat in 1993 samenwonen met haar grote liefde. Jarenlang zijn ze gelukkig, maar dan ontdekt ze dat haar partner mogelijk aan de ziekte van Huntington lijdt, waarvan ze nog nooit gehoord had... Het blijkt een erfelijke, dodelijke hersenziekte te zijn die zowel lichamelijke als geestelijke klachten met zich meebrengt. Een ziekte waarover binnen zijn familie niet gesproken wordt, waardoor Marjan in een rollercoaster van gebeurtenissen en emoties terecht komt. Ze houdt een dagboek bij en besluit om haar verhaal in boekvorm te delen om meer inzicht en bekendheid te geven aan een ziekte waar een enorm taboe over heerst. De opbrengst van dit boek komt ten goede aan wetenschappelijk onderzoek naar een genezende therapie voor de ziekte van Huntington. Marjan Scheer heeft een indringend maar typerend verhaal geschreven over de ziekte van Huntington en hoe deze vaak verzwegen ziekte relaties en families uit elkaar laat vallen. Marjan beschrijft het jarenlange proces dat volgt wanneer ze voor het eerst hoort dat haar partner een vader had met de ziekte van Huntington. Ze komt tegenover haar schoonfamilie te staan die blijft volharden in ontkenning. Een probleem in veel families waardoor de ziekte vaak ongemerkt wordt doorgegeven naar de volgende generatie. Het verhaal zoals geschreven door Marjan is essentieel: het geeft precies aan waarom Huntington, naast de verschrikkelijke symptomen zelf, in staat is om hele families uit elkaar te spelen. Dr. Eric Reits, Huntington onderzoeker bij het AMC campagneteamhuntington.nl

Met wilskracht naar herstel € 17,50
Met wilskracht naar herstel

MET EEN VOORWOORD VAN CATHERINE KEYLSamengesteld door Hameeda LakhoMet Wilskracht naar Herstel is een bundeling van interviews en verhalen van mensen die in hun jeugd zijn mishandeld. De schokkende en ontroerende getuigenissen laten zien dat de lange weg naar herstel gekenmerkt wordt door ongelooflijk veel moed, wilskracht en doorzettingsvermogen.Niet alleen lichamelijke mishandeling laat onherstelbare littekens achter. Ook aanhoudende scheldpartijen, verbale vernederingen en geestelijke intimidatie richten meer schade aan dan men denkt.Volwassenen zien zelf vaak niet in dat klachten en problemen samenhangen met wat ze in het verleden hebben meegemaakt. Bovendien is het een taboe om hiervoor uit te komen.De impact en de pijnlijke gevolgen van kindermishandeling dragen slachtoffers levenslang met zich mee. In Nederland zijn zeker een miljoen volwassenen met een geschiedenis van mishandeling en beschadiging. Deze mensen vormen een verborgen groep. In dit boek krijgen zij eindelijk een stem.Dit boek is een initiatief van Stichting Geheim Geweld en de Stichting Anton ConstandsePatientervaringsverhalen.nlRecensie door Trudy PouwRecensie geplaatst op de site www.patientervaringsverhalen.nl Recensent: Trudy Pouw Stichting Geheim Geweld en Stichting Anton Constandse: ?Met wilskracht naar herstel: overleven na kindermishandeling.? Uitgeverij De Brouwerij, Maassluis, 2010. ISBN 9789078905486 (Mishandeling /Seksueel Misbruik/Geestelijke gezondheidszorg/PTSS/ ED/2) www.uitgeverijdebrouwerij.nl Soort boek/Stijl/Ziekte: Onder leiding van Hameeda Lakho bundelden de Stichting Anton Constandse en de Stichting Geheim Geweld vijftien interviews met mensen die in hun jeugd zijn mishandeld. Enkele verhalen verschenen al eerder in tijdschriften als Flair en Vriendin. Doel van deze bundeling is het ondersteunen van lotgenoten en het bewust maken van hulpverleners en politici. Over de schrijver: Hameeda Lakho (1964) werd zelf als kind ernstig mishandeld door haar vader en stiefmoeder. Ze leefde jarenlang in de veronderstelling dat haar moeder en jongere zus dodelijk zouden zijn verongelukt bij een verkeersongeval. Na dertig jaar ontdekte Lakho dat haar moeder en zus nog leven, in Pakistan. Haar vader bezocht haar moeder regelmatig en samen kregen ze nog een zoon. Het levensverhaal van Lakho is één van de indrukwekkende ervaringsverhalen in dit boek. Eerdere autobiografische uitgaven van Lakho zijn: Verborgen Tralies (2000), Gebroken Cirkel (2003) en Geheim Geweld (2005). Lakho richtte in 2005 de Stichting Geheim Geweld op. De Stichting zet zich in voor slachtoffers van kindermishandeling. De Stichting Anton Constandse zet zich in voor mensen met een langdurige psychische beperking. De Stichting biedt hen een thuis en persoonlijke begeleiding. Korte beschrijving: Van grove mishandeling tot mis-be-handeling, door (stief-) ouders, grootouders, buurmannen: de vijftien verschillende ervaringsverhalen laten zien hoe het lijden zich nestelt onder de huid van de betrokkenen. Eenmaal ontsnapt aan de bedreigende omstandigheden van hun jeugd pakken de slachtoffers het leven weer op. Dat gaat met vallen en opstaan. ?Vroeger dacht ik dat als ik volwassen zou zijn dat dan alles over zou zijn, maar ik ontdekte dat het leven dan pas begon. (...) Steeds maar weer opnieuw probeer ik om perfect te zijn omdat ik nog altijd denk dat dat van mij wordt verwacht. Doodmoe word ik ervan om aan die eisen te moeten voldoen,? aldus Paula, één van de geinterviewden. De slachtoffers lijden aan psychische problemen, zoals bordeline, post traumatische stress en ook aan lichamelijke klachten. Ze worden zich bewust van het gemis aan veiligheid, zoeken naar verlichting, zoeken naar een manier om het leven vorm te geven. Monda omschrijft dit proces als opbouwen en ontwikkelen. Zij meent: ?Herstellen doe je bij iets dat eerst goed en heel was, en daarna ging het stuk. (...) Ik was ?niets? en vanuit dat niets heb ik me ontwikkeld en weten op te werken tot de persoonlijkheid die ik nu ben.? In verschillende interviews komt naar voren dat men zich niet altijd gehoord voelt bij de hulpverleners. Goede hulp is moeilijk te vinden. Victor vond uiteindelijk baat bij een psycholoog die hem kon uitleggen waarom hij is zoals hij is, waarom hij zich op een bepaalde manier gedraagt, waarom hij op een bepaalde manier reageert. Eerder gepubliceerde verhalen worden aangevuld met meer recente interviews en bieden zo stukje bij beetje een breder perspectief. Nieuwe anekdotes, als lezer realiseer je je dat er veel nog niet is verteld. Deze bundel vol aangrijpende ervaringsverhalen laat zien dat de gevolgen van kindermishandeling voortduren, een leven lang. Citaten: pag. 26: ?Mijn vader speelde gitaar en mijn moeder zong alle nummers uit volle borst mee. Ik was het beleefde, energieke meisje dat stapelgek was op haar vader. En die nooit sprak over wat er elke ochtend gebeurde. Zo was ik door hem ?geprogrammeerd?: het was ons geheim. Mijn moeder heeft nooit met zoveel woorden gezegd dat ze wist wat er tussen ons gebeurde. Maar ze wist het wel, dat bleek later toen ze van hem wilde scheiden.? pag. 87: ?Ik doe creatieve dingen, zoals schilderen, foto?s maken en djembe en klarinet spelen. Als ik zo bezig ben, voel ik me weer net zo vrij als wanneer ik vroeger met de houtwormen speelde. Dat deel van mij is vrolijk, lacht, geniet van het leven. Een ander deel van mij is nog altijd doodsbang. Doodsbang dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik toch een duivelskind ben, dat geen recht heeft op bestaan. Dat deel van mij durft eigenlijk nog steeds geen adem te halen. Want dat deel vreest dat ik, als het ooit uitkomt, opnieuw word opgesloten. Net als vroeger. Maar dan voorgoed.? Pag. 89: ?Het is vreemd dat er niet goed naar cliënten wordt geluisterd in de hulpverlening. Naar mijn mening is iedereen namelijk zelf zijn beste behandelaar.? Pag. 101: ?Hoe komt het dat sommige mensen in staat zijn zelfs het beroerdste verleden te overwinnen, terwijl anderen aan alle kanten bevoorrecht zijn, maar vast blijven zitten in de problemen.? Pag. 142: ?Vroeger dacht ik dat als ik volwassen zou zijn dat dan alles over zou zijn, maar ik ontdekte dat het leven dan pas begon.? Pag. 171: ?Als men ooit eens de prijs zou berekenen die onze samenleving betaalt voor het geweld tegen en misbruik van kinderen, een probleem waaraan nog steeds te weinig wordt gedaan, zouden we steil achterover slaan.?INKT!glossyRecensie door Johanna KraakmanCovers zijn lang niet altijd gelukkig gekozen. Maar soms tref je heel fraaie. Met wilskracht naar herstel is daar een mooi voorbeeld van. We zien een mens aan het begin van een weg die in de horizon verdwijnt. De lucht is zowel bewolkt als strakblauw. Het beeld past perfect bij het onderwerp: overleven na kindermishandeling. In het boek zijn vijftien interview en verhalen gebundeld van slachtoffers die in hun jeugd te maken hebben gehad met mishandeling. Dit kan zowel fysiek als geestelijk zijn geweest, of meestal beide. met moed en openheid doen zij hun verhaal, vaak tot in detail. Opmerkelijk is de zelfkennis die ontstaan is door lange tijden van worsteling. Vaak is de periode van mishandeling zelf omgekeerd evenredig aan de tijd die nodig is om het leed te verwerken. Trauma is het beste woord. Letterlijk betekent dit: wond, en die heeft tijd en aandacht nodig om te genezen. Maar zelfs dan zal een litteken altijd zichtbaar blijven. Uit de interviews en verhalen komt ook goed naar voren, hoe lang het soms duurt voor een slachtoffer zich realiseert welke impact de mishandeling op zijn leven heeft (gehad): besef dringt langzaam door, zoveel is duidelijk. En dan is er nog het taboe wat vaak op mishandeling rust. Weliswaar is er tegenwoordig veel meer begrip voor dan vroeger ? niet in de laatste plaats dankzij aandacht op tv en media- het blijft vaak toch een drempel om de directe omgeving over mishandeling te vertellen. Aangrijpend boek, niet alleen voor slachtoffers maar ook voor vrienden en familie zeer goed en verhelderend om te lezen.

Tussentijd € 19,50
Tussentijd

Beschrijving: Alex is professioneel fotograaf en schilder. Heel tevreden met het leven in het algemeen en het zijne in bijzonder. Die veilige balans wankelt echter als op de eerste dag van het nieuwe jaar Ella letterlijk in zijn armen valt. Vanaf dat moment namelijk draait zijn leven niet langer om zichzelf maar helemaal om haar. Wat hij niet weet is dat in Ella bederf schuilt dat als betonrot het fundament van hun verhouding aanvreet. De onthutsende confrontatie komt op hun reis door Namibië. Later, op zijn eenzame tocht door de VS, vecht Alex de strijd met de geesten van het verleden verder uit. Uiteindelijk moet hij een beslissing nemen. Thuis. Maar hoe zwaar weegt de tussentijd? Tussentijd is een schilderachtig reisverhaal op zoek naar antwoorden. In deze filmische roman wordt de lezer niet alleen in flashbacks meegenomen over drie continenten maar ook langs de vele nieuwe gezichten die Alex op zijn zoektocht tegenkomt en die niet alleen zijn pad kruisen maar ook de richting ervan beïnvloeden. Zoals ook hij dat van hen beïnvloedt. Frieda Schijven studeerde aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Ze geeft les in de vakken tekenen en CKV en is behalve als schrijfster ook actief als beeldend kunstenaar. Kijk voor zowel haar beeldend werk als een preview van haar boek op: www.friedaschijven.nl

Tot vlak voor de sprong € 17,50
Tot vlak voor de sprong

In de jaren '80 werkt Ruud Sybrandy samen met zijn broer Leo op een basisschool in Den Haag. Hij is een enthousiaste, gewaardeerde leerkracht. Daarnaast heeft hij veel kennis van literatuur en muziek, en bovendien een sterke drang om zich creatief te uiten. Dit resulteert onder meer in het schrijven van verhalen voor een boek dat hij ooit hoopt uit te geven. Dan raakt hij verslaafd aan drugs en komt hij in financiële problemen. Hier begint zijn dagboek. De stimulerende middelen hebben echter in veel meer opzichten invloed op zijn leven. Zo openbaart de ziekte schizofrenie zich waarschijnlijk ook ten gevolge van zijn drugsgebruik. Heel lang nog probeert Ruud door te werken, maar als hij in een psychose raakt kan hij het niet langer verbergen. Inmiddels ervaart zijn omgeving hem als een vreemde vogel en voelt Ruud zich steeds meer aangetrokken tot de Rasta cultuur. Een paar jaar later begint hij, luisterend naar de reggae muziek van Bob Marley en Alpha Blondy, weer een dagboek, waarin hij deze keer ook jeugdherinneringen beschrijft en zijn doorgemaakte psychose van 1989 probeert te analyseren. Hoewel Ruud zich realiseert dat hij door het oproepen van die herinneringen opnieuw in de war kan raken, blijft hij doorschrijven om zijn dagboek te voltooien. Tot het bittere einde. Tot vlak voor de sprong.

Ik leef in een wereld die ik niet ken € 20,00
Ik leef in een wereld die ik niet ken

Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die steeds minder de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt. Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem. Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij wegens ziekte haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die steeds minder de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt. Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem. Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij wegens ziekte haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.BoekenbijhlageRecensie door Conny SchelvisMarjolijn Markus (1961) werkte vijfentwintig jaar in de gezondheidszorg. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich toe op de zorg voor hem en hield via een mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Als eerbetoon aan haar vader heeft ze dit verwerkt tot een boek. Het verhaal draait om Koos Markus, een vitale intelligente man, die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Vrij plotseling doet hij zijn auto weg en vergeet hij afspraken. Hij weet gebeurtenissen te omzeilen en stopt van het een op andere moment met zijn zaak. Koos krijgt de diagnose ziekte van Alzheimer. In een ontroerend en persoonlijk verhaal volgen wij Koos in zijn ziekteproces en de emotionele, persoonlijke maar ook praktische zaken waar zijn dochter, als mantelzorger tegen aanloopt. De beslissingen die ze noodgedwongen moet maken waarbij ze weet dat haar vader dat ‘vroeger nooit gewild zou hebben’ maar die zij toch door moet zetten, geven goed weer hoe stevig je als mantelzorger in je schoenen moet staan. Er komt een hoop op je af en het blijkt maar weer dat veel artsen en instanties onwetend zijn en maar voor lief nemen dat je als mantelzorger alles maar doet. Zeker in het geval van Marjolijn, met haar verpleegkundige achtergrond wordt al snel verwacht dat ze ook de lichamelijk zorg of het geven van medicatie zomaar doet. Maar het verzorgen van een patiënt is toch heel wat anders dan je eigen vader. Het verhaal is recht uit het hart geschreven en wordt verteld in vijfentwintig korte hoofdstukken. Het verloopt chronologisch en is prettig leesbaar. Hoe ontroerend en verdrietig sommige stukken zijn, er is ook ruimte voor een lach. Het verhaal is toegankelijk geschreven. Geen moeilijke woorden of lange zinnen en loopt goed door. Zelf werkzaam in de ouderenzorg vond ik het verhaal misschien wel extra ontroerend, omdat het veel herkenning met zich meebrengt. De verzorgende staat niet altijd stil bij wat er allemaal gebeurd is voor de opname met de mantelzorger. De mantelzorger is vaak aan het einde van zijn latijn voordat de knoop is doorgehakt en er een plekje is in het verpleeghuis. Ook is het niet alleen een verhaal wat de ogen opent van de verzorgende, maar ook voor andere omstanders: familie en vrienden, kennissen die de ziekte niet van dichtbij meemaken en dan niet snappen dat Koos Markus niet meer alleen kan wonen. En zo zijn er meer voorbeelden van reacties die ik soms tenenkrommend las. Dat mantelzorgers onmisbaar zijn, zeker nu mensen steeds langer thuis (moeten) blijven wonen, staat buiten kijf en laat dit boek maar weer eens blijken.HebbanRecensie door Mieke WijnantsMIJN MENING OVER DE COVER: De foto laat een oudere man zien leunend tegen een boom die naar de wereld kijkt die hij niet meer kent. Treffender had deze foto niet kunnen zijn. De rode letters van de titel zijn perfect gekozen en passen in het geheel. Prachtig! MIJN MENING OVER DE INHOUD: Als ik het boek in de winkel zou zien liggen zou het meteen mijn aandacht trekken qua cover en titel. Het maakt nieuwsgierig. Zou mij meteen afvragen: welke betekenis heeft deze titel, wat gaat er achter schuil en waarom deze foto. Het is een waargebeurd verhaal in 25 korte hoofdstukken, verteld door dochter Marjolijn, de auteur van dit boek. Ook worden er dialogen beschreven tussen Marjolijn en haar vader Koos die vaak zeer ontroerend zijn. Vlotte en prettige schrijfstijl. Het is zeker geen opsomming van, maar een realistisch prachtig verwoord verhaal over de schrijnende situatie waarin de eens zo vitale Koos terecht komt. Hartverscheurend zijn de omstandigheden als Koos nog thuis woont. Thuiszorg is er wel, maar voldoet vaak niet of haar vader wil geen hulp. Als de situatie thuis uit de hand loopt en Koos aangeeft dat hij bang is, is het duidelijk dat hij niet meer thuis kan en wil wonen en wordt opgenomen in Verpleeghuis Breede Vliet waar de verzorging uitstekend en liefdevol is. Koos voelt zich daar thuis en op zijn gemak. Vaker zegt Koos: Ik ben zo blij dat jullie er nu zijn. Nu hoef ik me gelukkig geen zorgen meer te maken, want ik heb jullie. Hij begrijpt heel goed dat hij dingen vergeet. Als Marjolijn hem uitlegt dat hij dementeert is zijn reactie: Laat ik dan maar snel erger gaan dementeren, dan heb ik het misschien niet meer door. Op zekere dag loopt Marjolijn met Koos naar de spiegel om hem te laten zien dat hij er uit ziet om door een ringetje te halen. Koos kijkt in de spiegel en zegt: “Waar is die spiegel dan, ik zie mezelf niet”. Hij herkent zich zelf niet. Even later zegt Koos: “Ik weet niet waar ik ben. Ik weet niet waar ik naar toe moet, maar het ergste is, ik weet niet wie ik ben”. Het verhaal neemt je mee in de mallemolen van de zorg. Waar je overal tegenaan loopt als mantelzorger, wat er bij komt kijken, verwacht en verlangd wordt. Assertiviteit, doorzettingsvermogen, geduld en enige kennis heb je dan heel hard nodig. Fascinerend is het om te lezen, dat iemand die dementeert anderen om de tuin kan leiden, op een dwaalspoor kan zetten. Zijn eigen oplossingen bedenkt in de vorm van grapjes. Nooit bij stil gestaan dat vergeetachtigheid eenzaam kan maken. Het heel moeilijk is om bij je eigen vader of moeder te zien en accepteren dat dementie een rol speelt. Met name omdat iemand nog vaak heel heldere momenten kan hebben. Dat je zelfs de directe omgeving moet overtuigen dat thuis wonen niet meer gaat. Marjolijn moet beslissingen nemen, waarvan ze weet dat Koos dit nooit gewild zou hebben, maar ze heeft geen andere keus. Ze wil het beste voor haar vader. Alle emoties passeren de revue in dit boek. En iedereen en zeker Marjolijn wordt heen en weer geslingerd: verstand of gevoel? Ze weet dit op een voortreffelijke manier te combineren. Zeer liefdevol, doortastend, creatief, met humor, maar vooral met veel warmte, geduld en begrip voor haar vader. Zo hebben ze samen nog hele mooie momenten beleefd. Dit boek is zeer toegankelijk, eerlijk en vanuit Marjolijn haar gevoel en hart geschreven waarbij ze geen enkele emotie en situatie uit de weg gaat. Een aanrader voor iedereen die met dementie te maken heeft of krijgt en uiteindelijk ontkomen we er bijna allemaal niet aan. Met tranen in mijn ogen gelezen, maar ook met heel veel respect en waardering voor mantelzorgers en verplegend personeel. Deze mensen zijn onbetaalbaar. Zoals in het boek staat: Houden van is ook loslaten. Koos wilde dat deze zin op zijn rouwkaart kwam te staan: Leg mij te rusten onder een boom, daar…aan de overkant.HebbanRecensie door Diane KooistraMarjolijn vertelt in dit boek over haar vader. Hij heeft een accountantskantoor en redt zich aardig goed. Hij heeft een fijn sociaal netwerk om zich heen en dat is prettig want omdat Marjolijns broer met zijn gezin in Duitsland woont, staat ze er toch een beetje alleen voor als het op de zorg voor haar vader aankomt. En de zorgen komen er, ze volgen elkaar in snel tempo op. Eerst neemt haar vader ineens drastische beslissingen. Hij stopt met autorijden, doet zijn accountantskantoor aan de kant en vraagt meer hulp van zijn dochter. Langzamerhand beginnen de mensen om haar vader heen zich zorgen te maken, hij ruikt niet fris, maakt fouten en is soms heel erg in de war. Zou hij dementeren? En vooral…wat nu? Als lezer voel je de bui al aankomen, dit gaat niet goed. Ik voelde een diep respect voor Marjolijn en haar gezin en familie, om een ziekte te beschrijven zonder te blijven hangen in verdriet en beschuldigingen is heel erg knap. Er gebeuren nare dingen, zowel haar vader als Marjolijn moeten door verschillende fases van rouw heen en dat voordat haar vader overleden is. En dan de rust die ze naar hem toe blijft bewaren. Haar vriend die altijd achter haar blijft staan, wat fijn dat hij er is. Haar vader wordt heel opstandig, soms agressief en kan op goede dagen zijn ziekte heel goed verbloemen. Ik voelde plaatsvervangende schaamte voor enkele mensen in de zorg die hun niet goed helpen en begeleiden. Maar ook voor de kennissen die ineens beweren dat het allemaal wel meevalt, zo herkenbaar! Ik was trots op diegene die wel achter Marjolijn blijven staan en haar ondersteunen. Er volgen meerdere opnames voordat haar vader op de juiste plek is. Zo vermoeiend en frustrerend. Het was voor mij, als verzorgster in een verpleeghuis een mooi boek om te lezen, niet om de kant van de familie te leren kennen want die ken ik ook helaas maar al te goed maar om een verhaal te lezen dat diepe indruk op mij maakte en dit te kunnen delen. Marjolijn is niet de enige, mantelzorgers zijn er in grote aantallen. Ik hoop dat dit boek voor hun herkenning en bevestiging brengt die je soms zo nodig hebt als je in deze situatie leeft.In de BoekenkastRecensie door Sandra HutchisonIn het boek Ik leef in een wereld die ik niet ken beschrijft Marjolijn Markus haar persoonlijke ervaringen rondom de geestelijke achteruitgang van haar intelligente vader. Een ontroerend en waargebeurd verhaal over een sympathieke man die uiteindelijk de diagnose Alzheimer kreeg. Een man voor wie een opname in een zorginstelling helaas onvermijdelijk bleek. Marjolijn Markus schreef haar herinneringen over een, voor haar en haar naasten, roerige tijd op papier. Het resultaat is het mooie boek Ik leef in een wereld die ik niet ken geworden. Een indrukwekkend open een eerlijk verslag over hoe zij de moeilijke periode, waarin haar vader geestelijk en lichamelijk hard achteruitging, heeft ervaren. Ze beschrijft waar ze tegenaan liep, de moeilijke beslissingen die ze moest nemen en haar gevoelens daarbij. Maar ook over de weerstand bij anderen, de hebzucht en haar nare ervaringen met de thuiszorg en het ziekenhuis. Dit alles heeft ze verpakt in een goed te volgen realistisch verhaal, aangevuld met ontroerende dialogen tussen vader en dochter. De auteur weet te raken met dit waargebeurde verhaal. Ik leef in een wereld die ik niet ken is vooral een indrukwekkend verslag die vermoedelijk iedere geïnteresseerde lezer een lach en een traan zal bezorgen. Een fijn boek om te lezen wanneer je in de zorg werkzaam bent of privé geconfronteerd wordt met iemand waarbij Alzheimer of een andere vorm van dementie geconstateerd wordt. Een steun voor iedere mantelzorger!HebbanRecensie door Sigried LievensEr verschijnen regelmatig romans over dementie. De voorbije jaren las ik onder meer Still Alice (Lisa Genova), Elizabeth is missing (Emma Healy) en Boek voor mijn dochters (Rowan Coleman). In deze boeken wordt dementie vanuit het perspectief van een fictieve hoofdpersoon gezien. Het verlies van controle en de verwardheid worden tegen de normaliteit van de levens rondom de hoofdpersoon geplaatst, wat een bevreemdend en enigszins angstaanjagend beeld van een nieuwe werkelijkheid oplevert. In Ik leef in een wereld die ik niet ken wordt de thematiek bekeken vanuit het standpunt van de dochter van een dementerende ouder. Marjolijn Markus (1961) schrijft over haar eigen ervaringen met haar vader en over haar strijd om hem een waardig bestaan te geven. Koos Markus is een energieke man van bijna 80. Hij heeft een eigen accountantskantoor en onderhoudt een groot sociaal netwerk. Zijn dochter Marjolijn merkt dat hij zich steeds vaker vergist in namen en kleine feiten. Koos vindt dat hij op zijn leeftijd recht heeft op vergeetachtigheid en gebruikt allerlei excuses om fouten te verhullen: ik was er met mijn hoofd niet bij; als je ouder wordt vergeet je weleens dingen; ik wilde je even testen of je het niet vergeten was; ik maakte maar een grapje… Zijn intelligentie helpt hem om zaken te verbloemen en het komt dan ook als een verrassing wanneer hij van de ene dag op de andere zijn auto en zijn baan opzegt. Wanneer zijn dochter merkt dat de anders zo punctuele Koos zijn greep verliest op zijn afspraken, financiën en persoonlijke hygiëne dringt ze op verdere onderzoeken aan. Omdat de arts hier weigerachtig tegenover staat, wordt aanvankelijk voor thuishulp gekozen. Al gauw blijkt dat deze hulp niet volstaat, temeer omdat ook het karakter van Koos gaandeweg verandert en hij steeds vaker boos en afwijzend op externe hulp reageert. Tijdens heldere momenten beseft hij echter dat het niet langer mogelijk is om zelfstandig thuis te wonen. Het is in mijn hoofd zo raar en ik weet gewoon niet waar ik ben. Als jullie me vertellen waar ik ben dan voel ik het niet zo. Marjolijn vecht als een leeuwin voor haar vader en zorgt ervoor dat hij de nodige onderzoeken en de juiste verzorging kan krijgen. Haar eigen achtergrond als verpleegkundige komt daarbij goed van pas, maar ook zij wordt soms moedeloos van het onbegrip of de ontoereikende hulpverlening. Het is maar zeer de vraag hoe mensen met een beperkte kennis van de medische wereld, of mensen die minder assertief in het leven staan voor hun geliefden kunnen opkomen. Hoewel je merkt dat hier geen ervaren auteur aan het woord is, schrijft Marjolijn Markus vlot. Aanvankelijk is het wennen aan het feit dat ze haar vader met zijn voornaam en in de u-vorm aanspreekt. Dit zorgt voor een afstandelijke stijl die wordt versterkt door de korte zinnen zonder franjes. Daarnaast verliest de auteur zich zowel bij beschrijvingen als bij dialogen soms in details, waardoor het eerste deel van het boek eerder als een verslag dan als een waargebeurd verhaal leest. Ik kreeg meermaals het gevoel dat ze bang was om een onvoldoende overtuigend ziektebeeld te schetsen en daarom een overdaad aan gegevens op de lezer afvuurt. Naarmate het verhaal vordert, went deze schrijfstijl en gaat de auteur ook meer in op haar eigen gevoelens. Hierdoor voelde ik me meer betrokken bij het verhaal. Omdat de auteur alledaagse woorden en zinsconstructies gebruikt, lijkt het alsof je bij haar op de bank zit en haar hoort vertellen. Als mantelzorger moet ze gesprekken met haar vader aangaan die haaks staan op de vertrouwde vader-dochterrelatie. Op een eerlijke manier vertelt Marjolijn Markus hoe moeilijk het is om sommige onderwerpen bespreekbaar te maken zonder de trots van haar vader te krenken. Naarmate haar vader mentaal en lichamelijk achteruit gaat, overheerst de zorgende taak. Zijn hulpbehoevendheid plaatst haar in een situatie waarin zij levensbeslissende keuzes voor hem moet maken. Haar discours is doordrenkt van de angst om foute beslissingen te nemen, van de eeuwige twijfel die ontzettend veel energie vreet. Als Koos naar beneden komt beginnen we aan een nieuw vijfsterren-cryptogram. Hij weet sommige woorden gewoon in te vullen, zie ik nu alles verkeerd? Altijd maar die eeuwige twijfel. Dit is weer een moment dat ik denk dat alles best meevalt met hem. Is het dan toch alleen de leeftijd? Na al die jaren dat ik zelf in de gezondheidszorg gewerkt heb, zou je denken dat juist ik iets goed zou moeten kunnen inschatten. Toch zet hij me elke keer weer op het verkeerde been. Ik ben er nu wel achter dat als het je eigen vader betreft, het heel anders is als bij een ‘vreemde’. De effecten die haar vaders dementie op haar eigen gezinsleven en haar gezondheid hebben komen eerder zijdelings aan bod, maar ook hier merk je een verschuiving in de traditionele rollen wanneer haar dochters haar troosten en ervoor zorgen dat ze voldoende tijd krijgt om haar vader bij te staan. Net door de manier waarop haar eigen situatie aan bod komt, wordt het gevaar van mantelzorg duidelijk. Door het gevoel dat ze op alle vlakken tekort schiet, niet enkel als dochter maar ook als echtgenote en moeder, kan ze nergens nog echt tot rust komen. De zorg voor haar vader wordt zowel fysiek als mentaal een sluipende uitputtingsslag. Ik leef in een wereld die ik niet ken is een zeer open relaas. Marjolijn Markus geeft zichzelf op een niets ontzeggende wijze bloot. Hier was ongetwijfeld veel moed voor nodig, al kreeg ik het gevoel dat het schrijven van dit boek voor de auteur vooral een therapeutische werking had en ze het moment ook te baat genomen heeft om hier en daar na te trappen. Omwille van de privacy heeft ze een aantal namen gewijzigd van mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van haar vader. Maar dit neemt niet weg dat ze af en toe behoorlijk scherp naar bepaalde personenA uithaalt. Door haar openheid hierover merk je dat het niet vanzelfsprekend is om als mantelzorger overeind te blijven wanneer niet iedereen even begripvol reageert op moeilijke keuzes die nu eenmaal genomen moeten worden. Daar tegenover staat haar dankbaarheid voor de steun die ze van de medewerkers van de thuiszorg en van het zorgtehuis kreeg. Deze steun blijkt goud waard te zijn, zowel voor haar vader als voor haarzelf. Marjolijn Markus heeft een toegankelijk verhaal geschreven waarin moeilijke situaties niet ontweken worden, zonder daarbij voorbij te gaan aan de mooie herinneringen en de liefdevolle band met haar vader. Haar dubbele rol als dochter én mantelzorger levert een genuanceerd verhaal op dat mensen die met dementie in aanraking komen een hart onder de riem kan steken.SchrijfplezierRecensie door Karina HoekersweverVerpleegkundige Marjolijn De Jong - Markus werkte al 25 jaar in de zorg voordat zij geconfronteerd werd met de eerste klachten van dementie bij haar vader. Ze klopte bij auteur Esther Kreukniet aan met als wens te komen tot het schrijven van een boek. Naar aanleiding van de e-mails die Markus verstuurde aan vrienden en familie voelde ze dat ze dit moest doen; om de herinnering aan een bijzonder man in stand te houden en als eerbetoon aan de mantelzorg en verpleegkundige begeleiding (bron: http://estherkreukniet.nl/manuscripten-van-mijn-cursisten-vinden-uitgever/ (link is external) ). Koos Markus is een intelligente en vitale man die tot zijn 78ste nog steeds zijn eigen accountantskantoor heeft. Van het ene op het andere moment confronteert hij zijn kinderen met allerlei onverwachte veranderingen, zoals het wegdoen van zijn auto en uiteindelijk zelfs het stoppen met werken. Ook vergeet hij afspraken en lijkt hij gebeurtenissen te omzeilen en vergissingen te camoufleren. Dochter Marjolijn ziet haar rol veranderen van dochter naar mantelzorger, waarbij ze geconfronteerd wordt met een vader die zijn wereld en alles erin steeds minder herkent. De cover van Ik leef in een wereld die ik niet ken is mooi en past goed bij het verhaal. Op de achterkant vind je niet alleen info over het verhaal, maar ook de passende opmerking “Daarmee richt de auteur onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als schakel tussen patiënt en het medisch circuit”. Voor iedereen die in de zorg werkt is dit leerzaam om even bij stil te staan. In het eerste hoofdstuk weet Markus in enkele zinnen een goede omgeving neer te zetten waar het verhaal zich afspeelt en komt tevens Koos tot leven voor de lezer. De vitale man, die zijn hand nergens voor omdraait, zijn eigen keuzes maakt en zeker niet gewend is afhankelijk te zijn, veranderd door zijn ziekte in een man die steeds minder kan onthouden en steeds meer hulp nodig heeft. De wijze waarop de ziekte intreedt en hoe deze langzaam het leven van Koos en dochter Marjolijn, steeds verder overneemt wordt op een geloofwaardige en eerbiedige manier beschreven. Op chronologische volgorde, met af en toe een sprong in de tijd, lees je van een zelfstandig wonende man tot aan een volledig zorgafhankelijke patiënt. Vanuit het perspectief van dochter Marjolijn wordt de lezer stap voor stap meegenomen in de veranderingen die Koos doormaakt en de druk die dit legt op haar en haar gezin. De ervaringen die Koos en Marjolijn in het ziekenhuis opdoen kunnen niet anders dan plaatsvervangende schaamte bij je oproepen, waarbij je enkel kan hopen, tegen beter weten in, dat dit slechts incidenten zijn. Toch zijn er ook mooie, grappige en ontroerende momenten wanneer Marjolijn de lezer meeneemt naar de periode dat Koos opgenomen wordt. Met humor vertelt ze over haar dochter die verschrikt haar tas ziet verdwijnen met een andere patiënte die denkt haar eigen tas mee te nemen. Markus weet te raken met haar verhaal, zeker op de momenten dat zij geconfronteerd wordt met vrienden of familie die moeite hebben met hetgeen zij horen of (willen) geloven. Vooral de laatste weken van Koos maken dat je als lezer met een brok in je keel door blijft lezen. Markus haar schrijfstijl is prettig en leest makkelijk weg, waardoor je ongemerkt door de korte hoofdstukken heen schiet. Het in de schijnwerpers zetten van de mantelzorg is meer dan gelukt, met Ik leef in een wereld die ik niet ken zullen vele mantelzorgers zich gesteund voelen. Voor iedereen die in de zorg aan het werk is of wil, zou het verplicht moeten zijn om dit boek, en aanverwante titels, te lezen. Al is het alleen maar om je ervan bewust te worden wat voor hulpverlener je wil zijn.HebbanRecensie door Marjon NooijKoos Markus is een energieke man van 78 jaar en nog steeds werkzaam als accountant, wanneer er bij hem signalen zijn van vergeetachtigheid en onzekerheid in het verkeer. Zelf zegt hij dat hij de gevolgen van het ouder worden onder ogen ziet. Hij stopt met werken en doet zijn auto van de hand. Met zijn dochter Marjolijn heeft hij een innige band en als vanzelfsprekend gaan ze samen de boodschappen doen. Dan blijkt er sprake te zijn van Alzheimer. Naarmate de gevolgen van de dementie meer zichtbaar gaan worden, wordt ook de zorg die Marjolijn aan haar vader besteed meer uitgebreid. Ze wordt mantelzorger van haar vader en weet de zorg voor haar vader goed te coördineren. Ze houdt het netwerk van haar vader via mail op de hoogte van de ontwikkelingen en het verloop van de ziekte van haar vader. Heel mooi is het ook om te lezen dat ze op die manier ook probeert om de bezoeken aan haar vader in goede banen te laten lopen. "Natuurlijk ben ik voor de uitslagen bij hem, hij is mijn alles. Ik heb een geweldige vader en hij is nog steeds mijn voorbeeld. Nu lijkt het misschien of ik ineens hele gesprekken met hem heb, maar helaas is dat niet zo. Dit zijn de 'heldere' momenten, bij de andere momenten probeer ik het zo te verwoorden: mijn vader is verdwaald." Het wordt een drukke en emotionele tijd voor Marjolijn. De zorg voor haar vader wordt steeds intensiever, haar twee dochters vliegen uit en ze trouwt met haar partner. Soms wordt het haar even teveel, maar ze kan altijd rekenen op de steun van haar gezin, naaste familie en vrienden. "Waar is de spiegel dan, ik zie mezelf niet." Als ik naar zijn spiegelbeeld wijs, vraagt hij: "Wie is dat." Hij herkent zich zelf niet. Marjolijn heeft zelf 25 jaar in de gezondheidszorg heeft gewerkt en dat is in de tekst goed terug te vinden. Ze beschrijft op een fijne manier over alle hulp en goede zorg die ze vanuit de professionals heeft ervaren. Toch heeft ze niet geschroomd om op een integere wijze ook te schrijven over dingen die er wél mis zijn gegaan in de coördinatie en de zorg. Met veel respect heeft Marjolijn Markus het verhaal geschreven over de onherroepelijke gevolgen van dementie. De mooie, maar ook de verdrietige momenten. Niet alleen voor degene zelf, alsook voor de naast betrokkenen. Het benadrukt het belang van de mantelzorger; de onmisbare coördinator tussen de diverse disciplines en natuurlijk de zieke zelf. Een boek dat veel verduidelijking geeft. Een boek dat emoties oproept. ****

Zolang niet alles is verteld € 17,50
Zolang niet alles is verteld

'Zolang niet alles is verteld' is een mozaïek. In een veertigtal korte en uiterst subtiele verhalen schetst de vertelster de lichamelijke en geestelijke teloorgang van haar vader. Op het moment dat zijn geheugen hem definitief in de steek laat, wil zij alles weten over zijn leven, over zijn vlucht tijdens de oorlog, over zijn avontuurlijke jaren in het Verre Oosten en over zijn tijd als zakelijk leider bij het Concertgebouworkest. Aan de hand van herinneringen, brieven, fotos en muziek brengt ze hem een onvergetelijke ode.Jan BrokkenRecensie door Jan Brokken"De dochter wordt het geheugen van de vader. Een intrigerend boek." - Jan BrokkenDe VolkskrantRecensie door Nell Westerlaken'Zijn dagen zijn gevuld met hindernissen, hij krimpt en kromt almaar.' Uit de nevels van de dementie haalt Marre van Dantzig fragmenten uit het leven van haar in 2006 overleden vader naar boven. Dolf van Dantzig was zakelijk leider van het Concertgebouw tussen 1968 en 1983, een baan die hem tot zijn eigen verbazing was toegevallen. Hij had toen al een gevarieerd, werkzaam verleden in Azië achter de rug, onder meer als medewerker van de afdeling verkoopbevordering en publiciteit bij een oliebedrijf. Naarmate de schrijfster meer het verleden induikt, zie je een kleurrijke en avontuurlijke man oprijzen uit gesprekken, brieven, foto's en herinneringen. De oorlogstragiek van zijn Joodse familie kwam zelden ter sprake: te pijnlijk. Hij vierde het leven in huize Van Dantzig in het bewustzijn dat hij een overlevende was dankzij een hachelijke vlucht naar Zwitserland. Er kwamen boeiende personen over de vloer, onder wie veel musici zoals de Russische dirigent Kirill Kondrasjin. Hij helpt hem met een asielaanvraag. Geregeld tekenen kinderen het verhaal van (een van) hun ouders op, maar zelden gebeurt dat zo afgewogen en vol mededogen als in Zolang niet alles is verteld. Het enerverende verleden en het broze, door parkinson afkalvende heden, lopen fragmentarisch door elkaar, gevat in lichte, haast poëtische zinnen. 'Zolang niet alles is verteld, kan hij me niet verlaten', schrijft dochter Marre in een van de eerste hoofdstukken, als ware het een bezwering. Voor de lezer vertelt ze precies genoeg.NRCRecensie door Michel KrielaarsDe Tweede Wereldoorlog speelt op de achtergrond een rol in de memoire Zolang niet alles is verteld. Een kleine kroniek van mijn vader, die Marre van Dantzig schreef over haar vader Dolf van Dantzig. Op het moment dat hij zijn geheugen kwijt begint te raken door de ziekte van Parkinson, wil ze alles over hem weten. En ook al is het dan te laat, toch lukt het haar op grond van foto’s, dagboeken en brieven, die haar vader tijdens de oorlog (als gevluchte Jood en militair in Azië) of daarna (als journalist en zakenman in Australië, Singapore en India) schreef, een intiem portret van hem te schetsen. Hoogtepunt is de benoeming van haar vader, in 1967, tot zakelijk directeur van het Concertgebouworkest. Het is het begin van allerlei nice to knows over beroemde dirigenten als Kirill Kondrasjin en Claudio Abbado, die bij Marre’s ouders over de vloer kwamen. De schrijfster krijgt nu ook zelf meer profiel.

Maanman € 19,99
Maanman

De liefde van de tienjarige Margot voor haar vader die kunstschilder is en zich door weinig mensen begrepen voelt, wordt zwaar op de proef gesteld. Vader August is grappig en vrolijk, maar soms doet hij zo eigenaardig dat ze er bang van wordt. Gaandeweg wordt zijn gedrag bedreigender, wat ten slotte grote gevolgen heeft. Maanman is een ontroerende roman over een jong meisje dat met de psychotische ontwikkeling van haar vader te maken krijgt. De context van de vijftiger jaren wordt haarscherp neergezet en versterkt op overtuigende wijze de beklemmende sfeer van die tijd. Zoals Kieke Plooij door haar debuutroman ‘De Brander’ werd ontdekt als een auteur met rijk inlevingsvermogen en psychologisch inzicht, zo dringt ze ook in ‘Maanman’ heel subtiel het gevoelsleven van haar personages binnen. Met weinig omhaal van woorden maakt ze situaties inzichtelijk en raakt ze de kern door middel van beeldende bewoordingen met filmische intensiteit.De liefde van de tienjarige Margot voor haar vader die kunstschilder is en zich door weinig mensen begrepen voelt, wordt zwaar op de proef gesteld. Vader August is grappig en vrolijk, maar soms doet hij zo eigenaardig dat ze er bang van wordt. Gaandeweg wordt zijn gedrag bedreigender, wat ten slotte grote gevolgen heeft. Maanman is een ontroerende roman over een jong meisje dat met de psychotische ontwikkeling van haar vader te maken krijgt. De context van de vijftiger jaren wordt haarscherp neergezet en versterkt op overtuigende wijze de beklemmende sfeer van die tijd. Zoals Kieke Plooij door haar debuutroman ‘De Brander’ werd ontdekt als een auteur met rijk inlevingsvermogen en psychologisch inzicht, zo dringt ze ook in ‘Maanman’ heel subtiel het gevoelsleven van haar personages binnen. Met weinig omhaal van woorden maakt ze situaties inzichtelijk en raakt ze de kern door middel van beeldende bewoordingen met filmische intensiteit.Tegen wil en dank betrokken raken bij een verhaalRecensie door Monique Dijkgraaf van Wie schrijft blijftDe 10-jarige Margot is gek op haar vader, die kunstschilder is. Maar August is anders dan andere vaders. Door zijn beroep, maar ook door zijn gedrag. Hij kan heel erg grappig en vrolijk zijn, maar soms doet hij ook een beetje vreemd. Margot schaamt zich dan wel eens voor hem. Waarom is haar vader niet zoals de vaders van haar vriendinnetjes? ‘Maanman’. Een korte, maar krachtige titel, die op het eerste gezicht niet duidelijk is en die om verheldering vraagt. Een titel die daardoor ook nieuwsgierig maakt. Tijdens het lezen wordt al vrij snel duidelijk waarom er gekozen is voor deze titel. “Gewoon laten kletsen. Papa is zelf een maanman.” Kieke Plooij laat de 10-jarige Margot in de ik-persoon haar verhaal vertellen. Het meisje groeit op in de jaren 50 van de vorige eeuw, samen met haar vader en moeder. Vader August heeft geen gangbaar beroep, hij is namelijk kunstschilder. Moeder is thuis en zorgt voor het huishouden en voor Margot. Het leven is niet altijd gemakkelijk, de inkomsten die vader meebrengt met zijn schilderijen, wisselen nogal. Daarnaast heeft hij last van ‘buien’. Soms verzint hij de mooiste verhalen en grappen, is hij de liefste en beste vader die je je maar kan wensen. Maar dan ineens slaat hij om en trekt hij zich terug. Zijn gedrag is onberekenbaar en wordt zelfs steeds dreigender. “ ‘Papa doet soms een beetje boos,’ zegt ze zachtjes. ‘Hij weet zelf ook niet hoe het komt. Hij wil het niet, maar het gebeurt. Hij heeft er zelf veel verdriet van. We moeten maar een beetje geduld met hem hebben.’ “ Doordat Margot zelf het verhaal vertelt, op niveau van een 10-jarige, is het verhaal zeer gemakkelijk leesbaar. Het is daarentegen absoluut niet kinderachtig of zelfs maar kinderlijk. Kieke Plooij verstaat de kunst om zich zo in te leven in het jonge meisje, dat het verhaal zeer intens binnenkomt. De hele situatie rondom haar vader wordt beschreven vanuit haar kinderbrein. Nergens wordt het beestje dus echt bij de naam genoemd, het enige dat de lezer weet, is wat Margot weet of concludeert uit opmerkingen en het gedrag van de volwassenen. Indrukwekkend om vanuit een kind te lezen wat dit met haar doet. Verwarring, onwetendheid, schaamte, boosheid en angst, het komt allemaal voorbij. “Misschien heeft Veerle gelijk. Misschien zijn alle papa’s gek.” Ook de achtergrond van de jaren 50 komt goed tot zijn recht. Problemen werden binnenshuis gehouden, en zeker niet gedeeld met kinderen. Meer hulp dan ‘je moet maar extra goed voor vader bidden’ kreeg Margot niet. Schrijnend, maar tekenend voor die tijd. “Ik mag niet denken dat papa niet goed snik is. Toch springt die gedachte telkens mijn hoofd binnen. Dat-ie geschift is. Kierewiet en knettergek.” ‘Maanman’ is een psychologisch hoogstandje waarin de auteur zich feilloos weet in te leven in al haar personages. Margot ging voor mij leven, maar ook andere leden van de familie werden zeer goed belicht en kregen elk hun eigen rol in het drama dat zich afspeelt. Tel daarbij op de zeer soepel leesbare schrijfstijl en je ziet het hele verhaal als een film voor je ogen voorbij trekken. Conclusie: Het indringende en intense verhaal van een 10-jarig meisje met een psychotische vader dat zich als een film ontrolt en waarbij je tegen wil en dank betrokken raakt.

De man achter de crimineel € 17,50
De man achter de crimineel

Een kijkje achter de tralies... Zware criminelen spreken openhartig over de achtergrond van hun daad. In dertig verhalen zijn doodslag, poging tot moord, ontvoering, drugsmokkel of het lidmaatschap criminele organisaties slechts het vertrekpunt. Anders dan in reguliere misdaadboeken staat niet alleen de daad maar ook de lange weg er naar toe centraal. Van de wieg tot aan de cel krijgen we inzicht in ontspoorde levens en verkeerde keuzes met grote gevolgen.Cora Frowijn en Nathalie Vet zijn sinds de jaren '90 werkzaam in het justitiële werkveld en hebben op verschillende differentiatie afdelingen ervaring opgedaan. Zij interviewden dertig gedetineerden in een zeer beperkt beveiligde inrichting, waar de mannen binnen een re-integratietraject hun laatste strafrestant doorbrengen.Uitgeverij de BrouwerijRecensie door Marco ZevenhuizenAls zware criminelen het nieuws halen, is dat meestal op de momenten dat een delict net is gepleegd of als een veroordeling heeft plaatsgevonden. We lezen hierover in de krant, op internet of zien het op het televisienieuws. De dader is teruggebracht tot zijn initialen en het delict dat hij heeft gepleegd. Toch heeft ook iedere crimineel een verleden, een verleden waarin hij nog geen crimineel was, gewoon eens mens als iedereen, met een vader en moeder, familie, vrienden, een partner. Iedere dader is ooit een kind geweest met een meer of minder rooskleurig toekomstperspectief. De grote vraag is hoe het zo heeft kunnen ontsporen, waarom mensen verkeerde keuzes hebben gemaakt die uiteindelijk voor de maatschappij en voor henzelf zulke grote gevolgen hebben gehad. Deze vraag wordt bestudeerd door psychologen, sociologen, neurowetenschappers en criminologen. Dit wetenschappelijke debat over ?nature en nurture? naar de vraag of we iets kunnen doen aan de criminele aandrang waartegen sommige mensen blijkbaar geen weerstand kunnen bieden, is nog lang niet beslecht. Als dat al ooit gebeurt. In dit boek spreken geen derden over daders, de daders spreken namelijk zelf. Cora Frowijn en Nathalie Vet, beiden werkzaam als groepsleidsters in een Zeer Beperkt Beveiligde Inrichting in Rotterdam, hebben dertig criminelen naar hun leven gevraagd. Hoe verschillend hun verhalen ook zijn, telkens maken we kennis met de man achter de crimineel. De kracht van alle levensverhalen zit in het ontbreken van morele oordelen; we horen mensen die vanuit hun eigen beleving hun verhaal doen, in hun eigen woorden. Opvallend is dat clichés meteen ontkracht worden; de meeste geïnterviewden omschrijven hun jeugd als ?perfect?, ?onbezorgd?, ?warm en gezellig?. Tegelijk valt op hoe vaak het al mis ging in de adolescentie of hoe duistere voortekenen toen al zichtbaar waren. Sommige levensverhalen zijn zo bizar, dat ze in een film als ongeloofwaardig bestempeld zouden worden. De waarde van dit boek ligt in het inzicht, dat achter soms onmenselijke daden gewone mensen zichtbaar worden. Met wensen en verlangens, verliefdheden, behoefte aan steun en zekerheid. Soms sympathiek, soms niet. Nu de verhalen echt de beleving van de criminelen weergeven, is het aan de lezer om te duiden, om mee te gaan met de redeneringen of niet. Misschien zelfs om zichzelf een vraag te stellen: had mijn verhaal in dit boek kunnen staan als mijn leven op bepaalde momenten net een andere wending had genomen? Marco Zevenhuizen Jurist en bestuurslid van Uitgeverij De Brouwerijwww.crimesite.nlRecensie door van CrimesiteDe meeste "gewone" Nederlanders leren nooit echte criminelen kennen. Wie nooit in een bajes komt of anderszins nooit persoonlijk een criminele medemens van vlees en bloed treft moet het doen met films, televisie en de kranten. Dat is ook maar behelpen. Nu is er het boek De man achter de crimineel van Cora Frowijn en Nathalie Vet, vol met de levensverhalen van dertig criminelen van het zwaardere slag. Frowijn en Veth hebben vele jaren bij Justitie gewerkt en zijn in die tijd met vele gedetineerden in aanraking gekomen. Ze hebben de verhalen van de mannen opgetekend en verwerkt tot mini-biografietjes. En wat blijkt: criminelen zijn net mensen. Ze hebben alleen in hun leven andere afslagen genomen dan de gemiddelde burger. Zo komen we te weten hoe Piet de Lijfwacht door een zakenman dacht te zijn ingehuurd en ook een prachtige opleiding in de persoonsbeveiliging kreeg, maar toen bleek te werken voor een cocaïnezakenman. We leren hoe Piet een kogel stopt voor één van zijn werkgevers - wel met kogelwerende outfit - en hoe hij zich in onvrede dagenlang kon verliezen in sekshuizen en gokken maar toch uiteindelijk in vrede tot een relatieve stilstand kon komen in Roemenië met een lieve vriendin. De mannen in het boek zijn allemaal veroordeeld voor relatief zware feiten, moord- en doodslag maar ook grote fraudes en natuurlijk veel drugsdelicten. De interviews zijn gedaan tijdens hun verblijf in de zeer beperkt beveiligde inrichting waar de mannen aan hun reïntegratie werkten. Wie denkt dat criminelen vaak crimineel zijn geworden doordat ze zo'n rotjeugd hebben gehad vindt in dit boek daarvoor geen bevestiging. Opvallend vaak vallen de termen onbezorgde of gelukkige jeugd. De geschiedenissen van Zoran uit Kosovo, Mario de levensgenieter, Erwin de commando of Tariq de ondernemer kenmerken zich soms wel door onorthodoxe keuzes die ze maken als ze op een kruispunt komen. Door jeugdige overmoed, nieuwsgierigheid of smaak voor de goede dingen in het leven komen ze soms terecht in belevenissen die gewone burgers, die hun leven op traditioneler manier doorbrengen, moeten missen. Dat is dan weer de lol van de man achter de crimineel en een vergoeding voor de jaren in detentie of een verslaving of andere tegenslag. Natuurlijk komen er ook veel clichés aan de orde: dure kleren, auto's en voorliefde voor krachtsporten. Het leuke van het boekje is dat vooral de verscheidenheid aan belevenissen en karakters blijft hangen. Daarom: criminelen zijn net gewone mensen. Uitgeverij De Brouwerij 17,50 euro.NBD BiblionRecensie door G.P. SchuringAnnotatie: Interviews met zware criminelen, die vertellen hoe hun leven is verlopen en hoe ze met de misdaad in aanraking zijn gekomen. NBD|Biblion Recensie: De schrijfsters interviewden dertig zware criminelen om meer te weten te komen over hun achtergronden en hun motieven bij het plegen van hun misdaden. Het betreft drugsdealers, moordenaars en andere criminelen die tegen het einde van hun straftijd zitten. Soms kan de misdaadcarrière inderdaad toegeschreven worden aan een slechte jeugd met mishandeling, verwaarlozing en misbruik, maar vaker blijkt dat niet het geval te zijn en worden de schreden op het pad van de misdaad gezet vanwege schulden, verslaving of dromen vol dollartekens. Soms interessant om te lezen, soms verbijsterend of ontroerend, ook al omdat de stijl van de vertellers is behouden, wat betekent dat het ene hoofdstuk veel tamelijk krom Nederlands bevat en het andere in een redelijk ontwikkelde stijl geschreven is. Een lijst met bajestermen is bijgevoegd voor beter begrip, alsmede een lijst met afkortingen en begrippen uit de penitentiaire wereld. (door: G.P. Schuring)INKT!glossyRecensie door Rory CeulenCora Frowijn en Nathalie Vet, beiden groepsleidsters in een Zeer Beperkt Beveiligde Inrichting, hebben dertig veroordeelde gevangenen geïnterviewd over hun jeugd, achtergrond en criminele loopbaan. Dertig mannen doen hun verhaal, van kruimeldieven tot hasjbaronnen, van onschuldig veroordeelden tot moordenaars. De keuze is goed gemaakt: door de uiteenlopende achtergronden proberen de schrijfsters een zo representatief mogelijk beeld te geven van de opbouw van de gevangenispopulatie. Van een gebroken gezin de drugshandel in, lijfwacht worden door een op het oog onschuldige daad te verrichten, bolletjes slikken om uit de schulden te geraken: het passeert allemaal de revue en laat zien dat men vaak via een glijdende schaal in de criminaliteit belandt. Het boek is zo ingedeeld dat aan iedere gedetineerde een eigen hoofdstuk gewijd is. De titels zijn steeds treffend gekozen en geven een korte typering van de crimineel in kwestie. Wat opvalt in de gesprekken is dat veel criminelen over een redelijk zelfinzicht beschikken. De meesten proberen althans geen rooskleurig beeld te schetsen. In enkele gevallen heb je echter wel het idee dat iemand de waarheid verbloemt; maar dit is zo opgeschreven dat het er duidelijk uit naar voren komt, wat het juist weer sterk maakt. Wel hadden we het aardig gevonden als er ook enkele vrouwelijke gedetineerden waren opgenomen in het boek: dat ontbreekt nu toch een beetje. Het zou interessant geweest zijn om hun verhalen te vergelijken met die van hun mannelijke ervaringsgenoten. Los hiervan is het een goed geschreven boek met rake, menselijke verhalen. Beslist een aanrader in het crime-genre.